ölüm

boğazı düğümletir.herşeyden nefret etmeye başlarsınız.karşınızda su içen adam bile canınızı sıkar.tanrı dahil bütün evren gözünüzün önünde küçülür.yalnızlık temenni eder sizi başlarda.karanlık bir oda ve onun içerisinde sigaralarla yakılan ağıtlar saçılır odanızın penceresinden.bu aşamada okyanusun en sığ ve karanlık yerinde ışığı beklersiniz.iki veya üç ay böyle avutursunuz kendinizi ve yavaş yavaş etkisinden kurtulursunuz.kabullenirsiniz tabi bu bizim doğamızda var, kabullenmek ve tekrar yaşama dönmek.bu değer verdiğiniz biri için yaşanan acılardan ama kendi ölümünüze asla üzülmeyeceksiniz.ölüm huzurdur sessizliktir sakinliktir ve tatlıdır.yaşam acıdır, karanlıktır, gürültüdür.çok değerli bir insanın itham ettiği ''intihar korkaklıktır.'' cümlesine verebileceğiniz cevap bile yok.intihar korkaklık değildir aslında kişinin hayatında yapacağı en büyük cesarettir.bazen ölmek bile insan için umuttur.