kürtlere açık mektup

biliyorum ki hiçbir zaman tartışılmaz üç maymunla. biliyorum ki şu anki fikirleri aileden miras kalanlarla hiçbir zaman tartışıp bir sonuca varamayacağım. yahu biraz empati. kürtlere karşı aşırı bir hoşgörüsüzlük var. sadece kendinizi onların yerine biraz koyun. bu kadar katı olmayın ki o savunduğunuz fikirler sizin kendi oluşturduğunuz fikirler bile değil onlar size aileniz tarafından benimsetilmiş, öğretilmiş fikirler. madem şu dünyada yapılan bütün şeyler, ilerlemeye ya da daha rahat yaşamaya yönelik yapılan şeyler insanlar için o zaman neden bu saçma sapan fikir bağnazlığından dolayı insanlar öldürülüyor? gerçekten de çelişki yok mudur burada? insanlar tarafından oluşturulmuş ve savunulan fikirler insan hayatından daha mı önemlidir? oturup adam akıllı bir düşünün, bir araştırın bakalım, temeline kökenine bir inin, zahmet edip birkaç kitap okuyun. bu insanlar neden isyan etti? neden genç yaşlarda ölmeyi de öldürmeyi de göze aldılar? onlar da bilmez miydi evde ailelerinin yanında mutlu mesut yaşamayı. ama bu ortam hiçbir zaman verilmedi onlara. onlar bir şekilde hep sürgün, hep evsiz yurtsuzdular. onlar belirli bir coğrafyaya ait olamadılar. yahu nasıl ki siz bir vatan toprak parçası için savaşları göze alıp insan hayatını gözardı edebiliyorsanız bırakın da en azından kürtler de kendi dillerini konuşabilsinler. uzayıp gider bu konu. anlamayacağınızı da biliyorum. öyle içimden geldi yazmak istedim ama daha yazmaya başladığım an içimdeki şevk kimlere neyi anlatıyorum ben dedi ve tükenmeye başladı. sözün kısası insanları sadece insan oldukları için sevin. insanları yine insan ürünü kılıflara kimliklere sokmayın. önce dön bir kendine sor ben bu hakkı nerden aldım ben de kimim ki diğer insanları yargılıyorum diye. hadi bay.