izmir

küçüklükten beri yaşamak istediğim, bu sene yerleştiğim, ikinci memleketim yerine koyduğum, gerçekten çok sevdiğim güzel şehir. babadan dededen beri izmirli olup da sevmediğim bir izmirli tanımıyorum. hatta bir çoğu hayatımdaki en değerli insanlar arasında...
şehir psikolojisi var bende kesinlikle, ne kadar kötü durumda olursam olayım izmirde huzurluyum. sanki buraya aitim gibi. bir ankarada bu ruhu, bu psikolojiyi yakalayamıyorum. sanki izmir yıllardır tanıdığım dostummuş da ankara yoldan geçen bir yabancıymış gibi... ne kadar kaçarsam kaçayım bi şekilde dönüp geldiğim, soluğu aldığım şehir...