menilmontant

dimitri kirsanoff' a ait 1926 yapımı sessiz film.
fransa yapımı olan siyah-beyaz film 37 dk. sürüyor.

ilk yarıdan sonra falan başroldeki kadının bi' sahnesi var; şimdi, şu teknolojiyle ve deneyimle role giren değme kadınları cebinden çıkarır.
işsiz, parasız ve aç olan kadın, aldatılmış, umutsuz bir halde, kucağında bebeğiyle bir bankta oturuyor. bankın diğer ucunda oturan, ekmek arasına sucuk olduğunu sandığım bi'şey dürüp yiyen bir de yaşlı adam var. kadının çaresizliğini fark edip ekmeğin bir parçasını uzatıyor. o an, kadının ekmeği almak ile almamak arasında kaldığı, çaresizliği, kucağında açlıktan ağlayan bebek, mecburiyet, gurur...

ortalamanın üzerinde bir sinemasever olarak diyebilirim ki kadın gördüğüm en iyi performanslardan birini sergiliyor orada. sadece bu sahne için bile seyredilebilir.

edit: ayrıntı.