metro aşkı

günlerden pazartesi idi. ilk karşılaşmamızda aşık olmuş gibiydim sadece emin değildim kendimden. öyle güzel bakıyordu ki göz göze gelmek için adeta zeybek oynuyordum metroda. gözlerimiz birleştiğinde ise heyecanımdan gözlerimi kaçırıyordum(şapşal .s). ilk defa böyle bir hal içinde bulunuyordum. bir daha göremem diye fazlada umuda kapılmak istememiştim ve melek kız metrodan indi, kuğu gibi uzaklaştı.

yaklaşık 1 ay kadar geçmişti ve yine karşılaşmıştık. kalbim yerinden çıkacaktı. metro beklerken önümden geçti ve bir yan çizgide metroyu beklemeye başladı. kafaya koymuştum bu sefer konuşacaktım. tam metro yanaşırken adımımı sağa doğru onun çizgisine atarken oda benim çizgime yöneldi ve karşı karşıya(göz göze) geldik. velhasıl melek kız önde olduğundan o geldi ve bindik. sürekli ona bakıyordum yanına erkek çok yaklaşmasın diye aman allah' ım kıskanıyordum sanki. yaptıklarıma inanamıyordum. konuşmak istiyordum ama kalbim çok hızlı atıyordu. cümleleri toparlayacağım dan emin olamıyordum, solum acıyordu. konuştum konuşacağım derken melek kız yine indi. kendimi suçluyordum, beceriksizsin diyordum. midem ağarma başlamıştı. kendime söz verdim ve bu kıza kesinlikle ve kesinlikle açılmam gerektiği kanaatindeydim. her gün aynı saatte metroda oluyordum, gelen giden kimse yoktu. şevkim kırılıyordu, gönlüm ise hüzn-ü viran. hafta böyle geçmişti, pazartesi gününden ümitliydim.

pazartesi günü aynı saatte metro istasyonunda idim. sağa doğru yönelmem ile meleği görmem bir olmuştu, umarsız bir çocuk gibi sevinmiştim. kararlıydım, kendime söz vermiştim konuşacak idim lakin yine kalp atışlarımı kontrol edemiyordum. metrodan inmek üzereydik derin bir nefes aldım ve indiğimizde konuştum, konuştum ama nasıl saçmalıyorum.. istersen bir şeyler içebiliriz dediğimi ve olabilir(tebessümünü) cevabını hatırlıyorum sadece.

(bkz: mutlandım sözlük)

(bkz: siz değerli yazarlar ile paylaşmak istedim)

sevgiler.