yazarların metrobüste yer verme kriteri

sadece gerçekten zor durumda olanlara.

açıldığı günden beri metrobüse haftada en az 3 gün, günde 2 kez biniyorum. sanıyorum 7 sene oldu. hep aynı hikaye: ilk duraktan tıklım tıkış binilir, her türlü yaşlı gözüne baka baka biner en son, yer ister. yok artık. 2 dk sonra yenisi gelecek abi? bi de yaşlısın diye, önde dursan da kimse ezmeyecek seni.

bir diğer husus yer isteyenler. daha bugün orta yaşlı bi kadın ben hastayım gençler kalksın da yer versin dedi. ben de hastayım? onu ne yapacağız? yüzsüze hiç vermem. hasta insan halinden anlaşılır zaten. sormasına gerek kalmaz, yaşına hiç bakmaz yerimi veririm. hastayken ayakta ezilmek zor bilirim.

en kötülerinden biri, gençler kalkın da yer verin diyenler. afedersiniz "dalyarak, sen de ayaktasın diye böyle yapıyorsun değil mi?" diye dalınası gelir. çünkü maalesef bıyık altından sırıtması bunu ima eder. bir de her türlü sana patlar durum, kalkmasan tüm otobüs kınar, kalksan yerinden olursun. kalkmam. saçma çünkü, herifin biri kalkacak sen kalk sen otur diyecek, oldu.

sinir olduğum bir başka konu da, başı ortülü herkese teyze diyip yer verenler. kız benim yaşımda, sadece şişman ve başı örtülü. adam gel teyze diyor. kadın da gülüp oturuyor. taş çatlasın 25 yaşındasın sen?! kadına yer verme olayı da değil bu sanırım yaşlı algısına kapılıp veriyorlar, aynı yaşlarda daha önceden orada duran başı açık kadın da var çünkü. kafalar yanıyor bazen özetle.

özet: kimseye vermem yer, biraz kuvveti var ise. veririm bazısına yer, hali tarumar ise.