sevmek

sevmek, hayatta geçilmesi gereken bir köprüymüş meğer. kalbini kasıp kavuran, bedenine sanki iğneler sokup çıkartılıyormuş gibi hissettiren bir duygu. insan yalnız kaldıkça ondan vazgeçemeyecek, uzak kalamayacak, başka birini sevemeyecek sanır. unutulmaz belki duygular, fakat yokluğuna alışılır, yerini her nefes aldığında bir bıçak gibi saplanan hisler alır belki, ama her an canlanmayı bekleyen sevgi, orada bir umutla durur. kalbin öyle yanar ki tek teselli yaşadığın mutlu günler, el ele olduğun, bardaktan boşanırcasına yağan yağmurun altında sırılsıklam olmuş, sarılı olduğunu hatırlarsın. ama yaşadıklarından çok, acı daha da ağır basar. öyle acır ki nefesin boğazında düğüm düğüm olur, konuşmaya mecalin kalmayacak kadar ağlarsın. ölümü aramaya başlarsın artık. ve bir gün olur, ondan başkasını sevemem dediğin halde biri çıkar karşına. kalbin yeniden, sanki göğsünü parçalayıp dışarı fırlayacakmış gibi atmaya başlar. ve dersin ki "işte yeniden başladık".