ankara

iliklerime kadar sevmem.

ya beni/bizi buraya getiren sebeplerden ya da tüm keşkelerimi yüklemem yüzünden midir bilinmez anakara bana, ben ankara'ya eğreti dururuz.

ben ilk bu şehirde aşık oldum, ilk hayal kırıklığımı bu şehirde yaşadım. burda okudum, aile kurdum...

ama diyin ki bu cadde, şu sokak hiçbirinin önemi yok mu? vereceğim cevap hayır olur. güzel hatırladığım anlar lisede ki kuğulu kaçışlarımız, etlik-incirli arası eve yürümelerimize ait.

içinde barındırdığı dostlarım, mecburiyetlerim olmasa beş dakika durmam bu her semti birbirine benzeyen kimliksiz şehirde.

benim ankara'm böyle. kötü, karanlık, yalnızlık büyüten...