the black keys

günde en az bir kaç şarkısı dinlenmesi gereken grup. gerçekten de söylendiği gibi son albümü hariç herhangi bir şarkısını dinlediğiniz zaman 60lardan 70lerden sanıyorsunuz. bu grubu anlatmaya kelimeler yetmiyor.

şarkıları her türlü ruh haline hitap eder, ve bir şarkısını dinlemeye başladığınızda ruh haliniz o şarkıya uyum sağlar. biraz hüzünlü şarkılarında bile "bak yine de hayat güzel, üzülmek bile zevkli" havası vardır.

en azından el camino için bir şeyler söylemek gerekirse lonely boy kral, gold on the ceiling bildiğin bir hazine, dead and gone hüznüyle insanı sarıp sarmalayan bir arkadaş, hell of a season, sister apayrı, run Right Back, nova baby ve money maker bambaşka, Little Black Submarinesise ilk başta üzgün gidip sonradan destekleyici bir şekilden coşan bir parçadır.