ya tebya lyublyu

intikam soğuk yenen bir yemektir derler ya, durun anlatayım.

birkaç hafta önce, saçma bir konuda verdiğim karar nedeniyle, profesyonel olmadığım ve duygularımı ön planda tuttuğum konusunda bir iş arkadaşım tarafından acımasızca eleştirildim dostlar. o anda bir şey demedim. genelde kızdığımda uzun süre bir şey dememeyi tercih edenlerdenim. ama unuttun mu derseniz elbette hayır.

sonrasında bu arkadaşla bir toplantı için rusya'ya gittik.

kendisinin ilk gidişi. bense daha önce bulundum rusya'da. neyse sabah uyandık, toplantıya gideceğiz.

Çok profesyonel ya kendisi, kahvaltı yaparken günaydın nasıl deniyor rusça diye sordu. aklı sıra herkese rusça günaydın diyip insanların beğenisini kazanacak.

Ben de öğrettim kendisine. Ya tebya lyublyu... defalarca tekrar ettirdim, telaffuzunu düzelttim falan. neyse kahvaltı bitince bizimki başladı, önce resepsiyona, sonra taksi şoförüne, sonra iş yerindeki güvenliğe, yolda gördüğü işçilere kadar herkese Ya tebya lyublyu diye diye yürüdü.

Ya tebya lyublyu'nun seni seviyorum demek olduğunu toplantıya girene kadar söylemedim dümbeleğe. beter olsun.

Allah’ım insanların uzaylıymış gibi bizim arkadaşa bakması hala hala gözümün önünden gitmiyor. *

velhasıl gençler, siz siz olun, insanların canını sıkmayın. nerede akıllarına ne geleceği belli olmaz. insan insana muhtaç neticede. *