bugün
- tekirdağ büyükşehir belediyesi'nin akp'ye geçmesi13
- uludağ sözlük efsane nesil toplanıyor zirvesi 202662
- abdülmecit'in eşinin alışveriş listesi17
- ölse zerre üzülmeyeceğiniz kişiler12
- arda güler30
- her erkeğe bir kızın düşmesi8
- bir kere gelinen hayatta diyet yapmak7
- geçmişe götüren şarkılar3
- çalışırken en nefret edilen şeyler11
- fabrikada gece vardiyasında çalışn işçilern yemeği7
- olgun kadınlardan hoşlanan genç erkekler5
- masaj salonuna giden erkek4
- erkekte para yoksa yakışıklılığın önemi yoktur7
- asansörle birinci kata çıkan embesil7
- öğle arası4
- aşkım yavaş2
- turkiyenin bilgi bankası5
- reklamlar yüzünden internetten soğumak5
- kocasını masaj salonuna gönderen kadın2
- yahudiler olmasaydı amerika diye ülke olmazdı6
- yerde 100 dolar bulsanız alır mısınız3
- kılıçdarcı yazarlar11
- diş hekimleri sakso çekenleri anlayabiliyor mu8
- muhaliflerin keyfinin yerinde olması6
- 2006'nın 20 sene önce olması2
- vadeli mevduat3
- eski fotoğraflara bakıp hüzünlenmek4
- kankası çok olanın beğenisi de çok olur2
- yapay zeka yonetmek istiyorum3
- 40 yaşından sonra muhafazakarlaşma6
- fotoğrafta en iyi pozu yalnızlar verir3
- öyle bir boşalmak ki ilik nakline muhtaç kalmak7
- enayimiknatisii21
- yeni nesil evliliklerin kısa sürmesi3
- ak partililerin apoya villa yaptırması9
- zulzula cin kabilesi5
- 19 kasım 2026 ümit özlale açıklamaları4
- internet kafe4
- yaşar kemal5
- ali nurşani4
- 2026 yılının tek cümlelik özeti8
- gözlüklü erkek karizması5
- uykusuz kedi buraya bakar mı14
- kendine diva diyen tanker3
- köy denince akla gelen şeyler4
- youtube artık kesinlikle zihin okuyor6
- kılışdaroğlunu yıllarca cehapeli zannetmemiz4
- ah u zar2
- antalya büyükşehir belediyesi'nin akp'ye geçmesi4
- richard nixon'ın yahudiler hakkında söylediği söz4
Güzel insanların takımıdır Beşiktaş.. O güzellikte kocaman yüreğiyle en büyük paya sahip olan Süleyman Abiyi, efsane başkanımızı saygı ve minnetle anıyorum...
NEDEN Beşiktaşlıyım
Beşiktaşlı oluşumun hikayesi bir tür çaresizlik ve yokluk hikayesidir. Beş altı yaşlarındayım. Yıldıztepe Mahallesinde oturuyoruz. Evimizin tam karşısında geniş bir arsa var. Mahallenin çocuklarıyla beraber sabahtan akşama kadar it gibi top koşturuyoruz. Takım falan tutmuyorum henüz ama kırmızıyı çok sevdiğimden Galatasaraya yakın gibiyim..
Kahvaltı sonrası kendimi arsaya attığım her zamanki günlerden bir gün. Bir kaç arkadaş bekliyor zaten. Birlikte minyatür kale maç yapmaya başlıyoruz. Bir süre sonra yanımıza geliyorlar sırıta sırıta. Şimdi isimlerini bile anımsamadığım iki kardeş. Sırtlarında pırıl pırıl Galatasaray formaları. Babaları almancı, izne gelirken almış hediye diye. Nasıl da güzeller. O güne kadar ne benim ne de diğer çocukların forması olmamıştı hiç. Geberiyoruz kıskançlıktan. Resmen geberiyoruz. Devam ediyoruz bir süre sonra maça ama kimsenin oyunla alakası kalmamış. Herkesin aklı formalarda. Bırakıyoruz maçı. Ben fazla dayanamayıp koşarak eve gidiyorum. Babam işte. Annem evde. Soluk soluğayım. Annee diyorum, anne nolur bana forma alalım. Gülüyor annem önce. Israrımı görünce de bağırmaya başlıyor. Para nerde diyor, kardeşinin götüne bez alamıyoruz sen forma derdindesin. Sahi ya lan. Bizim paramız yok ki. Zaten ben bildim bileli hiç olmadı ki paramız. Neyse.. Çekiliyorum bir köşeye burnumu çeke çeke ağlıyorum. Annem kapı aralığından bana bakıyor. iyice abartıyorum ağlamayı. Annem yan odaya geçiyor. Takır tukur sesler. Hiç dışarı çıkasım yok. Ağlamayı da kestim. Mal mal oturuyorum. Annem sesleniyor. isteksizce yanına gidiyorum. Bir şey uzatıyor bana. Eski siyah tişörtümün üzerine beyaz atlet parçaları dikip forma yapmış. Arkasına da 7 rakamı dikmiş. Anne diyorum bu Beşiktaş forması. Ben Galatasaray istiyorum. Olsun oğlum diyor bu daha güzel. Hem bak 7 numara bu Feyyazın forması. Forma bir şeye benzemiyor aslında. Alelacele çocuk avutmak için yapılmış uyduruk bir şey. Ama annem o kadar güzel gülüyor ki. O dakika karar veriyorum. Ben artık Beşiktaşlıyım..
Velhasıl neden Beşiktaş sorusunu duyduğumda sallama cevaplar verirdim bugüne kadar. ilk kez itiraf ediyorum. Beşiktaşlıyım çünkü paramız yoktu. Beşiktaşlıyım çünkü kırmızı tişörtüm yoktu. Beşiktaşlıyım çünkü o gün annem bana çok güzel gülüyordu..
ali lidar.
NEDEN Beşiktaşlıyım
Beşiktaşlı oluşumun hikayesi bir tür çaresizlik ve yokluk hikayesidir. Beş altı yaşlarındayım. Yıldıztepe Mahallesinde oturuyoruz. Evimizin tam karşısında geniş bir arsa var. Mahallenin çocuklarıyla beraber sabahtan akşama kadar it gibi top koşturuyoruz. Takım falan tutmuyorum henüz ama kırmızıyı çok sevdiğimden Galatasaraya yakın gibiyim..
Kahvaltı sonrası kendimi arsaya attığım her zamanki günlerden bir gün. Bir kaç arkadaş bekliyor zaten. Birlikte minyatür kale maç yapmaya başlıyoruz. Bir süre sonra yanımıza geliyorlar sırıta sırıta. Şimdi isimlerini bile anımsamadığım iki kardeş. Sırtlarında pırıl pırıl Galatasaray formaları. Babaları almancı, izne gelirken almış hediye diye. Nasıl da güzeller. O güne kadar ne benim ne de diğer çocukların forması olmamıştı hiç. Geberiyoruz kıskançlıktan. Resmen geberiyoruz. Devam ediyoruz bir süre sonra maça ama kimsenin oyunla alakası kalmamış. Herkesin aklı formalarda. Bırakıyoruz maçı. Ben fazla dayanamayıp koşarak eve gidiyorum. Babam işte. Annem evde. Soluk soluğayım. Annee diyorum, anne nolur bana forma alalım. Gülüyor annem önce. Israrımı görünce de bağırmaya başlıyor. Para nerde diyor, kardeşinin götüne bez alamıyoruz sen forma derdindesin. Sahi ya lan. Bizim paramız yok ki. Zaten ben bildim bileli hiç olmadı ki paramız. Neyse.. Çekiliyorum bir köşeye burnumu çeke çeke ağlıyorum. Annem kapı aralığından bana bakıyor. iyice abartıyorum ağlamayı. Annem yan odaya geçiyor. Takır tukur sesler. Hiç dışarı çıkasım yok. Ağlamayı da kestim. Mal mal oturuyorum. Annem sesleniyor. isteksizce yanına gidiyorum. Bir şey uzatıyor bana. Eski siyah tişörtümün üzerine beyaz atlet parçaları dikip forma yapmış. Arkasına da 7 rakamı dikmiş. Anne diyorum bu Beşiktaş forması. Ben Galatasaray istiyorum. Olsun oğlum diyor bu daha güzel. Hem bak 7 numara bu Feyyazın forması. Forma bir şeye benzemiyor aslında. Alelacele çocuk avutmak için yapılmış uyduruk bir şey. Ama annem o kadar güzel gülüyor ki. O dakika karar veriyorum. Ben artık Beşiktaşlıyım..
Velhasıl neden Beşiktaş sorusunu duyduğumda sallama cevaplar verirdim bugüne kadar. ilk kez itiraf ediyorum. Beşiktaşlıyım çünkü paramız yoktu. Beşiktaşlıyım çünkü kırmızı tişörtüm yoktu. Beşiktaşlıyım çünkü o gün annem bana çok güzel gülüyordu..
ali lidar.
Gündemdeki Haberler
Güncel Önemli Başlıklar
© 2005 – 2026 uludagsozluk.com