metropol kadını

gercek anlamda zoru basaran kadin.

öncelikle, kadin olmak tek basina zor bir kavram, ustune de hem herkesin birbirinin kuyusunu kazdigi, cagdaslik adi altinda asil ilkelligin yasandigi bir yer gelince böyle bir yerde hayatta kalmak mucize bile sayilabilir.

kendi adima konusursam, cok buyuk bir sehir olmamasina ragmen yine de idare eder buyuklukteki bir sehirde tek basima yasiyorum ve su kucuk sehirde bile bir kadin olarak tek basina yasam surmek zor, hem de gercekten. okuyorsun, calisiyorsun, para kazaniyorsun, tum parani kutu kadar evin kirasina verip ustune esek kadar fatura öduyorsun ama yine de insan gibi yasamaya calisiyorsun. tabii bu sadece bagimsiz bir kadin olmakla ilgili degil, insan olmakla ilgili. sadece kadin olmanin zor yani, her gun, her gece bitmeyen askintiliklar. surekli normal bir sohbet icin yakinlasip iki tebessumden sonra direkt "sana mi bana mi gidelim?" e getiren cinsel organiyla dusunen canlilar. kirada indirim yapmak icin seks partnerligi teklif eden ev sahipleri de cabasi.

ve kadin olmak... buyuksehrin o makyajli guzel göruntusunun altindaki gercek yuzle yasamaya calismak ve ayakta kalmak. disariya kendini surekli guclu göstermek ve kendini insanlardan uzaklastirmak cunku istense bile kimseye guvenememek...

en vurucu olani da: o sert durustan dolayi sevgili bulamamak, efendi erkeklerin size yaklasmaktan korkmasi. fak di sistim.