cennetin çok sıkıcı bir yer olacağı

şöyle ki dünya üzerinde her zaman bir tık fazlası için çalışmış bir ruh, cennette her şey elinin altına geçtiğinde nasıl bir psikoloji etkisinde olacaktır?
aklım almıyor. kadın diyeceksin kadın gelecek, yemek diyeceksin yemek gelecek. peki sonra? sonra ne olacak ulan?
din benim için burada tıkanıyor işte. öteye gidemiyor.
ayrıca dünya üzerinde yaşanılan her şeyin önemsiz bir yansıma gibi gösterilmesi de iğrenç bir düşünce bana göre. hissediyorsun lan işte. karşındaki insana bir şeyler hissettirebiliyorsun. istersen üzüyorsun, istersen mutlu ediyorsun, istersen canını acıtıyorsun...onlar isterlerse bu sefer de senin canın yanıyor. gerçek işte.
yani mesela, henry ford'un oğlunun "ulan ne şımarttın beni be, bir isteğimi de geri çevirseydin, her şeyim var" tadında bir not bırakarak intihar ettiği söylenir. ne kadar doğru bilmem tabii.
ben şahsen, her şeyin elimin altında olduğu bir sonsuzluk hayal edemiyorum. evet hep bunu istedim. her şey bir parmak şıklatması ötede olsun istedim. herkes bunu ister.
ama hayal edemiyorum öyle bir şeyi.
birisi açıklasın, cennet böyle bir yerse bir yerden sonra bön bön dolanan bireyler olmaz mıyız? amaçsız, faydasız olmak bir eziyet değil midir ulan? bunun neresi ödül?

edit: dünyada her istediğim olmadığı halde yaşamak istiyorum çünkü o olmayan istediklerimin olma ihtimali var. umut denilen bir şey var yani. her istediğimin olması demek umut denilen bir şeyin de olmaması demek. o zaman neden devam etme isteğim olsun ki?