nuri bilge ceylan

Türkiye için değil, batılı kardeşleri için sanat yapan yönetmen bey, zira sanatçı bam teline dokunabildiği milletlerin vatandaşıdır, bam telimiz de tek kapılı araba ile gezip, aşk acısı çeken çocuk yok be nuri baba, batıya yakın olduğun kadar bize uzaksın.

--spoiler--
Nuri Bilge Ceylan ve benzeri yönetmenlerin Fransız Sineması’ndan etkilenerek çektikleri filmlerde kahraman yalnızdır, bir oda bir salon evde oturur, sanatseverdir, at kuyrukludur, tek kapılı bir arabası vardır…

Yukarıda saydığım sebeplerden dolayı bu filmler Türkiye’de gişe yapmıyor, ama eleştirmenler her defasında suçu halka atarak “Anlamadılar” diyorlar ve yönetmenler inatla yenisini çekiyorlar!

Son dönem yönetmenler fotoğrafçılıktan geldiler. Elli tane kadrajı oturmuş fotoğraf çekince fotoğraf sergisi açacağıma bunlardan film yaparım diyerek hemen bir senaryo uyduruyorlar. Yavaş, sıkıcı, görsel bir film…

Film gösterime girdiği an cümle hazırdır: “ Emmm, bennn Türkiye’deki sosyal ve bireysel yalnızlık temalarını kullanarak…”

Ne? Türkiye’de yalnızlık mı?

Babacığım; bir adam bekarsa ondan korkulur. Tek kapılı arabaya biniyorsa zaten kimseyi arabasına almak istemiyordur, at kuyruklu saçıyla insanları ürkütür, zengin ama 40 metrekare evde oturuyorsa misafirden hoşlanmıyordur… Yani adam yalnız değil, kibirlidir! Daha beterini söyleyeyim: Adam yalnız değil, yalnız kalmak istiyordur veya anormaldir.

Taksiye bindiğiniz an “Memleketin nere?” ile başlayan sorgulamaların yapıldığı bir ülkede yalnız kalmak, kalabilmek mucizedir! Seveniniz yoksa bile düşmanlarınız, çekemeyenleriniz, meraklı komşularınız vardır. En kötü ihtimalle zaten iki polis izliyordur böyle bir tipi.J

Hasta başına yüz refakatçi, ölü başına bin dirinin düştüğü bir ülkede yalnızlık temasını kullanmak çapkınlıktan öteye bir şey değildir.

Çektiğiniz filmlerdeki yalnızlık türü bizde yoktur beyler…

Durup durup Fransızlardan ödül alıyorsunuz, anlamadınız mı?

(bkz: bülent akyürek)
--spoiler--