gecenin şiiri

telefon santralleri
beni sana bağlar sevgilim

nükleer santraller ölüme
gökyüzünün nerede olduğunu soran
bir vapur dumanına
yanıt veremiyor hiç kimse

çocuğunu asma köprüde sallayan
bir annedir istanbul
ki onun
içi süt dolu
biberonudur kız kulesi
soğusun diye suya tutulan

ne kalem kılıçtan
ne kılıç kalemden üstün olsun
öğrensinler birlikte yaşamayı
örneğin kalem
aşk şiirleri yazsın
ve köreldikçe kılıç yontsun

yalnız kaldığımız an da bile
alırız insan kokusunu
ıssız adasında
üstünden atamamıştır robinson
yakalanma korkusunu

kendi boşluğuna asılı
birer asansörüz aslında
ve ben elimde
taze bir karanfil
sıkışıp kaldım
iki kadın arasında.