uludağ sözlük kendi kendine konuşanlar kulübü

ben de üye olmak isterim çünkü gece 1.5, 4 arası kendi kendime konuşmuştum bir gün ama öyle böyle değil, sanki karşımda o vardı, herşeyi söyledim ama duymadı işte duymadı, bütün yalnızlığımı ona söyledim ona ihtiyacım olduğunu söyledim duymadı, kıskançlığımı söyledim duymadı, yine kendi kendi konuşuyorum ama olsun o gün memlekete gidiyordum, bir kız bir erkek vardı ben sandım kız yolcu erkek kalıcı ama erkek gidiyormuş neyse kız ağlicaktı nerdeyse lan sevgilin sonsuza kadar gitmiyor ki sonuçta kız o kadar çok sarıldı ki erkeğe o kadar çok sarıldı ki ayrılamadılar be bir baktım benim yanımda kimse yok işte o gün çok hüzünlendim ve eksiğimi gerçekten gördüm işte bana da bu lazımdı yolcu olurken sanki bir daha görüşemicekmişiz gibi beni uğurlayan biri lazımdı ve ben yol yorgunu halimle o gece 2.5 saat ona aşkımı itiraf ettim konuştum gözlerim yaşardı, o gün kendi kendime konuşurken de şimdi bunları yazarken de bir de ne oluyor hakkaten bana son zamanlar da çok fazla gözlerim yaşarmaya başladı ama bıktım artık bıktıııııııııııııııım, yalnızlıktan bıktım artık sağıma yada soluma baktığımda olmayan kişi için bıktım artık, yine kendi kendime konuştum, benim yalnızlıktan kendi kendime konuşmam normal de sizin ki? siz de benim kadar yalnızmısınız bu hayatta? şimdi tekrar düşündüm de ben gerçekten çok acınası bir haldeyim, benim doğru düzgün arkadaşım bile yok lan, ailem okuldan dolayı yanımda değil, arkadaş yok sevgili yok benim tek varlığım bilgisayırım ve internet lan, şebnem ferah can kırıkları ilk sözleri, bu kalabalığın içinde yapayalnız olmaktansa dünyanın bir ucunda tek başımayım, işte bunu tercih ediyorum.