selçuk üniversitesi ülkücülerinin yemini

her sahnesi ayrı komik olan, "gül gül ölmek bu olsa gerek" diye düşündüren yemin.

mehter marşları, andımızı okuyacakmışcasına sıralara girmek, dikkkaayy! diye bağıran asabi abiler...

(bkz: kara mizah)

yemin bitmiş herkes sakinken aradan birinin "milliyetçi türkiye şak şak şak şakşakşak" diye tezahurat yaptığı, ardından tüm güruhun gaza gelip olaya tribün boyutu kazandırdığı sahne de, kendimi tutamayarak kahkahayı patlattığım en komik sahnesidir. sonra da kendini alkışlıyor eheh.

ayrıca eklemeden edemeyeceğim;

ulan öyle insanlardan oluşan koridorlarda yürüyünce kendini büyük sanıyorsun, adam sanıyorsun, "oldum" sanıyorsun ya hani, en komik yanı da o işte bu olayın. çocuk..

(bkz: salak olmanın dayanılmaz hafifliği)