yalnızlık

yalnız bir çocukluk geçirdiğimi söyleyebilirim. esasında bir çocukluk geçirmedim ki bugün çektiğim tüm sıkıntıların sebebi de çocukluğumu kaybetmemden ötürüdür. evin tek çocuğuydum. koca koca kadınlarla evcilik oynayarak geçiriyordum tüm zamanımı...

evimizin bahçesinde oynarken, bir taş gördüm. o kadar güzeldi ki ! siyah, beyaz puantiyeli bir taş. olduğu yer eşilmişti, oyuğa baktığımda ona benzer birkaç taş daha gördüm. sevmiştim onları, toprağı biraz daha eşip ev yapmış içerisine de komşu niyetine birkaç taş daha atmıştım.* her gün yanlarına gider, hal hatır sorar, taşları konuştururdum. bir gün, çok iyi hatırlıyorum sıcacık bir yaz günü, yine yanlarına gittim. yoktu taşlarım... oyuğa baktım, oyuğu eştim ama yoklardı... altı yaşındayken anladım, aslında her birimizin kimsesiz olduğunu. bir taş bile terkediyorsa beni, yalnızdım, yalnızdın, yalnızdık...

sonra yanıbaşımdaki kilerin tahtalarına baktım. bir sürü karınca sırtında yemek kırıntıları taşıyordu... hayat devam ediyor !