dinin işlevi

sosyoloji'de auguste comte tarafından iki işlev olarak açıklanmıştır.
1-bencilliği bastırır ve fedakarlık yaratır. toplumsal kaynaşma yaratır.
2-suç işlemelerde bi engeldir, suçları ve azmışlığı dinginler.

bu yüzden düşünülür ki din üretilmiş midir? dogmatik olduğunu zaten bilinmektedir, inanca endekslidir ve kimse kimseyi bir dine mensup olması yönünde zorlayamaz.

olaya şu boyuttan bakmak gerek: "Dünyada bilinen 4.300 din var. Bir ateist 4.300 ünü reddediyorsa bir dindar da 4.299 unu reddediyor." demiş Ricky Gervais.
bir insan bir dini kabullenirken aslında diğer binlerce dini inkar etmiş oluyor ama herkes kendi penceresinden bakıyor olaya. ve genel savunmalar şu biçimde:
-ben ilahi dinlerin hepsine inanıyorum sonuçta, bu bir çok dini kapsıyor.(müslümanım diye utananlar bunlar)
-inanmıyorum ya ben dine falan.(isyankar görünmek istiyor. henüz ölümden sonrasını düşünmek bile istemeyecek kadar boş)

insanlar din'i öyle bir kullanmışlar ki sistemleri için fakirler artık sorgulamıyorlar bile. fakir doğru tabir oldu mu bilmiyorum ama şöyle özetleyim:

sana baştan diyorlar ki:
sağ omzunda iyiliklerini sol omzunda ise kötülüklerini yazan iki melek(mobese) var. eğer onlar görmezse en büyük allah var. birileri seni gözetliyorlar ve sen onları gözlerinle göremiyorsun. sadece hissedebilirsin ama şimdiye kadar meleklerin varlığını hissedenlerin olduğunu hiç zannetmiyorum. her neyse ahmem mithat efendi gibi yazdım yine. diyeceğim şu: insanlar öyle korkutulmuş ki yanlış bir şey yapmaları ihtimalinde yakalanacaklarına bu gibi dogmalarla, çaresiz itaat etmek zorundalar yukarıdakilere.

din, dinsizlerin dindarları yönetebilme taktiklerinin en belirgin faktörüdür.

din düşünülmesi gereken bir sistem. babanın sistemi senin de sistemin olmak zorunda değildir. sorgulamayı ve akılcılığı aştıktan sonra hala bir dini inanç sahibi iseniz ona sıkı sıkı sarılınız. aksi, toplumun sizi kullanmak için oluşturduğu normlardan başka bir şey değildir.