yağmur

yağmur yalnızlıktır. kıyasıya ıslanıp bir anda kurumak. gözleri de yeşildir hatta. öyle güzel bakar ki, içinden bir şeylerin kopup gittiğini sanırsın. o kopup giden parçayı bulmak için uzun uğraşlar verir insan. hatta bazen gözyaşını onunla harmanlar. kimi zaman kayıp bir çocuk gibi telaşlı; kimi zaman soğuk bir aralık ayı, kız kulesi' nde yanyana olursun onunla; kimi zaman da galata kulesi' nden şehri seyreylersin. haşinliğini gösterir tüm hışmıyla. dinginleşir sonra. istemezsin. sonra bir ilkbahar günü tutar elinden, seni bir çocuk parkına götürür. dünyanın en güzel müziğiyle mutluluk diyarlarında gezdirir. o şehirden o şehire. ıslanmaya devam edersin. dinsin istemezsin; çünkü o kadar güzel yağar ki, orada onunla yaşlanıp beraber ölmeyi istersin. diner en nihayetinde. öylece kalakalırsın. sonra bir bakmışsın güneş açmış. hiç okumadığın kadar lanet okursun güneşe. "ah yağmur! keşke hiç yağmasaydın."