yalnızlık

bir ütopyadır.
sessizliğin bile bir sesi varken,
susturamadığımız iç seslere sahip ve de nefsimizin girdabında dolanırken,
sağımız solumuz mütemadiyen takipteyken,
en önemlisi de o (bkz: Allah) (c.c.) bize şah damarımızdan daha da yakınken aksi nasıl mümkün olabilirdi ki?