eski bir fahişeyle arkadaş olmak

adı mehtap.

2 yıldır apartmanımızda oturuyormuş. o kadar sessiz ki varlığını komşuların dedikodusuyla farkettim. ilk tanışmamız balkonuna düşürdüğüm çamaşır sayesinde oldu. zayıf, upuzun saçlı, yüzü çiçekbozuğu, kollarında faça izleri bulunan solgun bir kadın. 30 yaşına rağmen fazlasıyla çelimsiz.

ilk farkettiğim gülümserken çekinmesi. belli ki ürküyor insanlardan.

bu çamaşır hadisesinden sonra komşuların - ay onunla görüşme, zarar gelir bu tiplerden...laflarına hassiktir çekerek bir yıldır süren arkadaşlığımıza başladım.,
kahve içerek, arada sinemaya-alışverişe kaçarak arkadaşlığımızı sürdürüyoruz. çok zeki, zehir gibi biri.. eylemlerde polisten kaçıp binaya sığınan 3 genci, namuslu ve çok iyi kalpli komşularımız evlerine almazken evinde saatlerce sakladı. böyle de yürekli.

hikayesi çok klasik. çocuk yaşta yapılan bir evlilik, şiddet...kaçıp sığındığı ailesi tarafından sahiplenilmemek. sonrası koca bir yalnızlık ve içinde kötü anıları barındıran bir hayat mücadelesi. kolundaki izlerde o günlerde ki intihar girişiminden yadigarmış.

fazla sormuyorum hayatını. istediği zaman anlatıyor zaten.

3 ay önce pavyon yıllarında onu getirip götüren, yıllardır beraber yaşadığı taksici sevgilisiyle nikahını kıydık. nikahta ben ve diğer şahit dışında kimse yoktu. mehtap gelinlik giymişti. gözlerinin içini ilk defa gerçekten gülerken gördüm.

- benimde bir ailem olucak. çocuğum olucak...

böyle diyordu. kadın her yerde kadın işte. nerde ne koşulda olursa olsun mayasında sahiplenilmek, aile kurmak gibi dürtüleri var.

dün akşam eve geldiğimde kapısını çaldım. çok da hazetmediğim suratsız kocası sert bir tonda - mehtap yok! deyip kapıyı kapattı. aradım hemen. kocası olacak dürzüyü evde başka bir kadınla yakalamış, tepki gösterince dayağını yemiş, şimdi bir arkadaşında kalıyormuş.

ah mehtap ah...

annem derdi ki yastığın değişir kader değişmez. ne kadar da doğruymuş. yakanı bırakmayan kaderine inat inan;

herşey güzel olucak.