ahmet atakan

boğazımda bir yumru, ellerim titriyor, ardarda 3 sigara yaktım belki sakinleşirim diye.
olmuyor işte olmuyor. içime oturan o ağırlık, burnumun direğini sızlatan o acı geçmiyor.
ben artık nasıl güzel şeylerin olacağına inanacağım? nasıl umutla bakacağım etrafıma? en önemlisi bize bunları yapanlar böylesine rahat hayatlar yaşarken ömrüm boyunca hep sığındığım ilahi adalete nasıl güveneceğim?
isyan ediyorum artık. elimden hiçbir şey gelmemesine, çaresizce böyle oturup ağlamalarıma, bizim için ölen 6 gencecik kardeşim için hiçbir şey yapamama isyan ediyorum.
hayatımda hiçbir şeye isyan etmedim. her kötülüğün ilahi adaletle cezalandırılacağını düşünüp sustum, bekledim. neden allahım neden? ilk kez sana neden diyorum. biz bunları mı hak ettik? daha güzel bir dünya için sadece konuştuk, alnımızı nişan almış silahlarının gölgesinde. biz kime zarar verdik? onların kanlı ellerinden çıkan kurşunların senin verdiğin canı böyle kalleşçe almasını mı hak ettik?
biz sadece güzel şeyler olsun istedik. senin yarattığın ağacı onlar yok etmesin istedik. senin verdiğin canı onlar almasın istedik. biz dövülerek, kurşunlanarak ölmeyi mi hak ettik allahım?

yeminim olsun ki kaç yaşına kadar yaşarsam yaşayayım hazirandan beri olanları, hayatının baharında vicdansızca öldürülen 6 genci asla unutmayacağım. bağıracağım, gaz yiyeceğim, dövüleceğim ve belki öldürüleceğim ama bu içime oturan hiçbir şey yapamama derdini yaşamayacağım.

biz o ağlayan annelerin yerinde olmamak için, çocuklarımız böyle öldürülmesin diye hiç durmayacağız.
peki siz ne yapacaksınız?
hepimizi teker teker öldürecek misiniz?