tanrının unutulan çocukları

olgunlar çarşısında rastladığım *, kapağı hoşuma gittiği için aldığım ve bir hafta içinde bitirdiğim roman. bende iyi bir izlenim uyandırmıştır. hele o jeffrey - charlie tartışmaları beni benden almıştır. --spoiler-- charlie: ancak bu ilginç bir avantaj. kendinin ve herkesin öleceğini bilmezsen üzülmesin de. hangisini tercih edersin? bilmemeyi ve sonunda şaşırmayı mı, yoksa bütün hayatın boyunca bilip yaklaşmasından korkmayı mı? jeffrey düşündü. jeffrey: sanırım çoğu kimse bilmek istemezdi. bence üzerinde düşünmemeyi tercih ederler. ama ben bilmek isterdim. yoksa insan tembel olup şişmanlar ve her şeyi sürekli erteler. biri sana gelecek hafta öleceğini söylese, muhtemelen geri kalan hayatını olabildiğince dolu yaşamaya çalışır, tehlikeli sporlar filan denerdin. bak, batman farklı. o ölümlü. canını gerçekten riske atıyor. superman'in sadece kriptonit'ten uzak durması gerekiyor. ne mühim! superman hiçbir şeyden korkmuyor çünkü şu aptal taşla karşılaşabileceği birkaç istinai durum dışında zaten zarar görmüyor. batman ise hepimiz gibi, dolayısıyla o da bizim gibi bir şeylerden korkuyor. bu yüzden en cesur olanı o, çünkü bunları bir kenara atıp savaşa devam edebiliyor. anlatmak istediğim şu: kaybedecek ne kadar çok şeyin varsa, savaştığında o kadar cesursun demektir. batman bu yüzden superman'den üstün ve bu yüzden ben senden çok daha zekiyim. --spoiler--