kusamamak

bir nevi hayat sikeceğidir.

şu hayatta bana haddimi bildiren en önemli olaylardandır.
genelde mide üşütmesinden sonra muhtemelen gece kusmanız gelir ve kusamazsınız. başıma gelen en boktan iki tanesini anlatayım.

sabah uyandığımda içimde fena bir bulantı vardı. ama işe de gitmek zorundaydım. dayanamadım. su bile içemiyordum. otobüse bindim ama araba her çukura girdiğinde midem alt üst oluyordu. duraktan bir engelli abla bindi yer verdim. ne olduysa ondan sonra oldu. ayakta iyice fenalaştım ve hemen otobüsü durdurup indim. ara bir sokağa daldım. kusamadığımı bildiğimden arabaların arkasına çömeldim. inanılmaz şekilde 100 metre ötedeki çöpün kokusunu alıyordum. en son saate baktığımda 06:45 ti. o kokuyla birlikte ben kusmak için kasıldım ama bayılmışım. zaten kusamadığımdan bayılıyorum. bunu da biliyorum. uyandığımda kuytu bir köşede yere düşmüşüm, takım elbisem midemden çıkanlarla doluydu. telefonum az ötede 3 parça halindeydi. saate baktım 07:30 du. o süre zarfında bir allahın kulu beni görmemişti. ölsem gitsem kimse yoktu yani. köpek falan dürtse yokum işte. mına kodumun refleksi. sonra hastaneye gittim ama üstümü temizlemek için önce bir camiiye gittim. berbattı.

ikincisi ise daha yeni. antalyaya tatil için gittim. akşama kadar her bir şey yedim içtim, rüzgarda da kaldım. gece olunca kendimi yine kötü hissettim. zaten kusmadan önce geğirince garip bir koku gelir ya onu duyunca anlayın ki felaket başlıyor. neyse efendim ben hemen yatağa yattım ama üşüyorum, mümkün değil. oda arkadaşıma da kapıyı açma dedim. yatar yatmaz kendimi kusmayacağıma iyi olduğuma ikna etmeye çalışıyorum. gece saat 2 gibi uyandım, ama beynim çatlıyor sesler kulağımda böyle gümbür gümbür, resmen ateşten halüsinasyon görüyorum. çok kısa bir zaman içinde binlerce görüntü geçiyor gözümün önünden. bir kısmı da yemek bunların.
derken ben yatakta doğruldum, tuvalete yetişemeyeceğimi anladım ve yatağıma bitişik olan pencereyi açtım. aşağı sarktım. 3. kattı. sadece aşağı sarktığımı hatırlıyorum. meğer ben orada tukanınca kendimi geri fırlatmışım duvara kafamı o kadar sert çarpmışım ki oda arkadaşım gümlemeye uyanmış.
ben ayıldığımda kafam inanılmaz zonkluyordu. omzum da yanıyordu. bir baktım duvara sürtmüşüm. kanıyordu. su içtim falan camdan da kusmuşum bayağı bir camın önünü temizledim. sonra yine yattım. 2 saat sonra yine uyandım. yine aynı uğultu kulağımda ve aynı görüntüler tuvalete koştum. tam içeri girdim klozete eğildim ki sonrası yok. uyandığımda üzerim başım midemden çıaknlarla doluydu.
kendimden iğrendim biraz.

ondan sonra rahatladım ve sabah da rafting e gittim. buz gibi suya daldım çıktım. ikna oldum bu sefer de ölmemiştim. bu sıkıntınız varsa arkadaşlara tek tavsiyem atlettir. atlet giyin.