izmir de polisten linç girişimi

4 saat önce benim üzerimde de yapılan bir girişim. herkes gibi kaçıyordum ve biber gazı olmayan gazın etkisine dayanamayıp, montrönün oradaki mcdonalds'a sığındım. biraz nefes alabileceğim diye sevinmiştim bir an için fakat gözümü açtığımda benim arkamdan bir grup polis girdi herkesi dışarı çıkarttı. dışarısı polis kaynıyordu tüm eylemciler kaçmış biz kalmıştık.

dışarı çıkartılan herkesi boy sırası gibi dizdirdiler. sanırım bir üst düzey polisdi "ellerinizi açın!" dedi. ellerimize bakarak taş atıp yada atmadığımızı anlayabiliyormuş bizim polisimiz. karşımızda eli joplu ve demir sopalı sivil giyimli insanlar bizi izliyordu. sırada yanımda iri cüsseli 2 metre boylarında bir adam ağlıyordu, tirtir titriyordum bende. elleri kontrol eden polis kafasına göre sıradaki insanlara bağırıp joplarıyla vuruyorlardı. el kontrolünde sıra bana geldi. ellerim olduğundan da temizdi baktığımda şaşırdım. taş atmamıştım ön safhalarda hiç bulunmamıştım. elimde süt dolu pet şişeden başka hiçbirşey taşımamıştım.

sonra sıra bana geldi. soru soruyorlardı ardından kendileri cevaplıyorlardı, "bu el ne!?" dedi tükürükleriyle bağıran polis. ardından "taş mı atıyorsun lan bize, şerefsiz!" dedi ve demesiyle birlikte ne olduğunu şaşırdım. bir kaç saniye içerisinde o gözümüzü korkutan elleri demir sopalı gençler ve polisler beni güzelce sopaladılar. olay meydan dayağına dönüyor gibiydi. sırtıma, kollarıma, bacaklarıma vurdular. en son birisi dizime vurdu yere düştüm. "imdat!!!" diye bağırdım istemsizce. gereksiz bir bağırmaydı, kim gelicekti ki beni kurtarmaya? yerde kentimi top şekline soktum, tekmeliyorlardı. sonra yine bir rütbeli polisti sanırım geldi ve kaldırdı beni. "tamamdır, bende." dedi artık vurmayı kesin gibisinden. ama kimsenin umrunda değildi arkada kalan panzerlere doğru götürüyorlardı beni, sanırım gözaltı için. yolda ne kadar bir polisin yanından geçsek her türlü şekilde vuruyorlardı. en son birisi arkamdan testislerime vurdu. kendi kendime "ben ne yapıyorum dedim". çıldırmıştım, kanlarımdaki adrenalini gerçekten hissediyordum. o kadar dayak yemiştim ama hiç birşey hissetmiyordum. son vuruş beni çileden çıkardı. polise ne yaptığımı tam hatırlamıyorum ama kolumu bırakmak zorunda kaldı. tişörtüm tamamen yırtılmıştı, şortumda delikdeşikti deli gibi küfür ederek koştum mcdonalds'a doğru tekrar, fakat bu sefer yanımdan geçtiklerim eylemciler yerine polisler ve anlam veremediğim insanlar vardı. kalabalığı gördüm, hem karşıdan eylemciler şişe ve taş atıyor hem de arkadan polis gaz ve taş atıyordu. köşeden köşeden hayatımın en hızlı koşusuyla koştum sokakta. arkamdan kimse gelmiyordu ben de artık durdum ve oturdum.
izmir polisi çıldırmış, yüzleri nefret dolu. şimdiyse acıdan uyuyamıyorum, her tarafımda şiş ve içi kan dolu su topları var. bana böyle vuranların hesabını kim verecek diyorum cevapsızca.