şener şen

yaz tatillerinde birinde, amcamlardaydık. uyandım bir baktım ki televizyonda kemal sunal'ın öldüğünü haber veriyorlar. inanın bir şeyler koptu benden, yakın akrabasını kaybeden birisinin duyduğu acıyı çocuk kalbimde ben de hissetmiştim. o kadar içselleştirmişiz ki bu insanları, sanki akşam yemeğini bizle yemiş; beraber çay içmişiz. komşu gülşen yengegile giderdik de televizyonda mutlaka bu muhteşem ikilinin bir filmi olurdu. artık ne komşu gülşen yengenin bir ailesi var ne de mısır patlatmasından o eski tadı alacak damak. zaman geçtikçe sevdiklerimizi kaybediyoruz ve bazen geriye dönüp baktığımda geçmişe ait olan istisnasız her şeyi özlüyorum.