metro melankolizmi

girdiğiniz andan itibaren sessizliğinin içinde hiç kimsenin bilmediği bir dilde yardım çağrısı yapıyormuş gibi hissetmeniz muhtemeldir. birbiriyle gerekliliğinin dışında pek konuşulmadığı yalnız ve ıslak bir sabah uyanışı duyumsamaktan pek fazlası değildir metro havası. üstünüzdeki bu negatif dinginliğin sebebi yorgun toprakların insanoğluna serzenişinden başka bir şey değildir.

koridorun en uzak noktasından duyduğunuz ve ismini bile hiç bilemeyeceğiniz bir metro sanatçısının mızrabından çıkan notalar daha bir sallar huzur beşiğinizi. buna karşılık belki eliniz cebinize dahi gitmez.

yan yana yürüyüp de insanların birbirinden bu kadar uzak olduğu başka bir yer yoktur belki de. herkesin yüzünde acılı bir hikaye yazılı, kim bilir bu uzaklıklarda bu acılı hikayelerin insanları kapattığı vicdan zindanlarının gökyüzüne uzaklığından ileri geliyordur.