uyanın

hergün kokuşmuş dünyada gökyüzüne bakıp tüm insanlığa haykırmak istediğim bir türlü cesaretimi toplayıp söyleyemediğim kelime. kalıplara sığdırmaya çalışırken yorgun bedenlerimizi kimisi başarıp tam bir kopya insan olurken kimisi sığacam derken sağını solunu yara bere içinde bırakıyor. çalıştığın o yer mesela memnun musun ordan diye sormak istiyorum insanlara en önemlisi de kendime. ait olduğun o hayat senin seçtiğin mi yoksa sana yaşatılmak istenen çiçekli böcekli en vıcık vıcıklısından bir entari mi? herkes bir yerlere toplaşıp çocuklardan, eşlerden veya yemeklerden konuştuğunda haykırmak istiyorum; uyanın o ağır uykunuzdan. bir yerlerde özgürlük adı altında bebeklerin canları hakka teslim ediliyor, bi tarafta para mı aşk mı diye hala soran zavallı zihniyetler, kimisi koltuğunu poposuna zamklamak için en iyisinden yapıştırıcısını arıyor. peki sen ne zaman uyanmayı düşünüyorsun? heryerin yara bere olmuş en derin uykundasın. uyanın insanlar, uyanın ve kokuşmuş gerçekliği görün. yaşamakta olduğun hayat istediklerinin ne kadarı sence?

(bkz: uyanın lan)