rakı

bir türlü vazgeçemediğim cancaazım.

yaklaşık 5 yıldır hemen hemen tüm gecelerde yuvarlıyorum beyaz peynir ve yoğurtla. içtikçe güzelleşiyor, içtikçe düşünüyorum. içtikçe ağlıyor, içtikçe gülüyorum.

yatağa girdiğimde de mışıl mışıl, dertsiz, tasasız uyuyuveriyorum taaa alarm çalıncaya kadar. sabah az bişi baş ağrısı yapıyo da öteki ağrılardan daha az, daha etkisiz..

alıyorum rakı bardağımı geçiyorum aynanın karşısına, kendi şerefime kaldırıyorum. afiyet olsun diyor aynadaki ben bana. keyifle içiyor, keyifle gülüyorum.

dünya bilmem neremde olmuyor içince, düşünmüyorum yarın nolacağını. "nolursa olsun" en sevdiğim iki kelime oluyor işte o zaman.

yüzüm ve ellerim uyuşuyo tabi, yazarken ve gülerken kasılıyo azcık ammaaa güzel oluyorum işte, yüzüm gülüyo en azından içince.