radyo

son zamanlarda dinlemeyi unuttuğum dostum.

evet, kendisine büyük vefasızlık yaptığımın farkındayım. bana verdiği onca şeye rağmen, benim onu öylece bırakmam çok kötü.

daha küçücük yaşta, dedemin kahvaltı sofralarında tanışmıştım onunla. ardı ardına sıralanan türk sanat müzikleri; ben seni unutmak için sevmedim, niçin baktın bana öyle, söyleyemem derdimi...

aklımdan çıkaramayacağım bir çok şarkıyı sayesinde öğrenmiştim.

bir keresinde; sicim gibi yağan yaz yağmurunun etkisiyle mis gibi kokan toprak kokusuna türküleriyle eşlik etmişti kendisi.

bir keresinde; çok sevdiğim bir şarkıyı, en ihtiyacım olan zamanda çalmıştı da ne mutlu olmuştum.

bir keresinde; beni kahkahalara boğmuştu, hem de en mutsuz anımda.

çok geceler kulağımdan düşmedi, söylediği türküler; mavilim, çeşmi siyahım, allı turnam...

bazen ağlamamam gerektiğini bile bile ağlatmıştı beni. "ağla, için açılır" demek istemişti belkide.

hayatıma yol ettiğim bir sözü ilk onda duymuştum:

"her gün bir yerden göçmek ne iyi,
her gün bir yere konmak ne güzel,
bulanmadan donmadan akmak ne hoş.
dünle beraber gitti cancağızım; ne varsa düne ait,
bu gün yeni şeyler söylemek lazım."

çok fazla şey kattın bana. bambaşka bir dünya açtın önüme. söz, daha vefalı olacağım sana.