sözlük yazarlarının itirafları

bugün kendimi çok kötü hissettim sözlük. lisede çok yakın bir arkadaşım vardı. her zaman destek olurdu bana, beni yalnız bırakmayacağından ve her düştüğümde elimi tutacağından öylesine emindim ki.. o düşse ben koşardım ardından, güvenirdik birbirimize. çoğu kez tartışırdık ama barışmayı bilirdik. güvenebileceğim, sığınabileceğim tek insandı o benim için. sanırım ben dostluğu onunla öğrendim, ne kadar kızsam da ona, yokluğu çok koydu bugün bana. kimse onun gibi değil. yeni okulumda, sınıfımda en iyi kalpli dediğim insana bile güvenemedikten sonra ne anlamı var ki arkadaşlığın? yol boyunca kendime, yaşadıklarıma, arkadaşlıklarıma ağladım. küçücük bir olay belki bugün yaşadığım ama etkisi ruhumda uzun süre kalacak. en azından bir kişiye dostum demeyi dilerdim. insanları tanıdıkça mı büyür insan? ben bu yüzden mi büyüyemiyorum ve neden gözyaşlarım akıp duruyor, neden umursamaz olmayı beceremiyorum ben?