recep tayyip erdoğan

bu gün kongre vardı. herkes pür dikkat ne diyecek diye bekledi. ağzından çıkacak her kelimeye, kuracağı her cümleye ayrı ayrı anlamlar yüklenecekti. satır aralarında kimlere, ne mesajlar verecekti.

çıktı, biraz şiir okudu, kadrolu ağlayıcılar ağladı.

sonra başladı çamaşır makinası, buzdolabı, fırın, klima falan.

ben de diyordum, bu ülke niye bu kadar sahipsiz, bu kadar kadersiz. gelen vuruyor, giden vuruyor tık yok. meğer üstadımız makine sayıyormuş.

hani eve ilk kez çamaşır makinesi gelir, evin küçükleri oturur da saatlerce makinenin çevirdiğini camından izler ya. öyle galiba.