ankara

eylül-kasım arası dönemde, sarı-kızıl saçlı, gözleri yaşlı depresif bir hatuna bağlayan şehir.

sağını solunu kestiremezsin pek o sıralar. güneşi gösterip canlılığıyla içini ısıtırken, hemen ardından ardından göğü tepesine indirir adamın neye uğradığını şaşırırsın. kara kara bulutları tepesine toplayıp esip gürlerken gün boyu, bi bakarsın akşam gün batımında en tatlı halini alıvermiştir cadı. dengesizleşir, bazen güzelliğiyle büyüler, zaman zaman bunaltır, ama her zaman o eski bildik ve sevilen kokusunu, tadını yaşatır; mutlu eder insanı.