özlemek de yetmiyor ki bazen

Saate baktım gecenin üçüydü. Karanlıkta saatin üzerindeki rakamların ve saniyenin fosforlu görüntüsünü izledim bir süre. Annem "dertler gece artar" derdi. Doğruymuş. Gerçi ne gecemiz kaldı ne gündüzümüz burda. Memleketimde zaman gece iken burda sabah, burda gece iken orda sabah olduğundan ben 24 saat dertliydim.
Bizim çocuklar ofise gitmiş midir acaba dedim kendi kendime, acaba metrobüste olsam ne yapardım dedim. taksim de sabahları çok güzel bir telaşla açılır kepenkler,orda olup esnafı izlemek istedim. deniz canlandı gözümde , bir vapurla kabataş'tan üsküdar'a geçsem dedim , simiti özledim ben, demli çayımı özledim. kalabalıklar içinde yanlız kalmamayı özledim. annem ne yapıyordur acaba şimdi? ablam kaçıncı uykusundadır acaba? bensiz hayat nasılda devam ediyor..
Uykunun dili olsa da derdimi anlatsam..
saate baktım gecenin üçüydü ve karanlıkta saatin üzerindeki rakamlar bana yanlızlığımı hatırlatıyordu.