richard wagner

rahatlamak için, çocuğa dinletmek için, sükse yapmak için klasik müzik dinleyenlere adeta tepki olarak doğmuş mükemmel bestecidir. eserlerini dinlerken bir oraya bir buraya savruluyormuş gibi hissedersiniz. solosunu çok sevdiğiniz bir metal eserinin içinde nasıl ''vay abi ya!'' demeye bile fırsat bulmadan kayboluyorsanız, wagner'in sonsuzmuş gibi duran, böyle olduğu halde bitmesini hiç istemeyeceğiniz eserlerinde de aynı duyguya kapılırsınız.

yalnızca kendi dönemine ait olmayan ender insanlardandır wagner ve böyle yetenekli insanların ego sahibi olması da hiç şüphesiz kaçınılmazdır. yeteneklerinin, orkestraya eşlik ederken kendilerinden geçişlerinin, notaları kaleme alırken ya da piyanonun başındayken aslında orada olmayışlarının bünye üzerinde bıraktığı etki nasıl kaçınılmazsa onların bıyık altından güldüren, hoşa giden egoları da öyledir. ve wagner, ne kadar yasaklansa da, döneminin vazgeçilmezlerinden ve ''ne seninle ne de sensiz.''lerindendi.

ayrıca gesamtkunstwerk adı verilen ''birleşik sanat eseri'' kavramını müzik dünyasına kazandıran adamdır. bir kavramı kabul edilmiş çerçevelere dahil ettirmenin ne kadar zor olduğunu düşünecek olursak, ki dönemin en baba meşguliyetlerinden biri olan müzikten bahsediyoruz, wagner'in çıkardığı işler takdire şayandır.

belki de böyle ''yasaklanmış'' ve tabiri caizse biraz ''underground'' kalmış olması onu çok sevenlere ve sevecek olanlara yaradı. *
sevdirir.