william shakespeare

--spoiler--
142. sone

love is my sin
sonnet 142
by william shakespeare

love is my sin, and thy dear virtue hate,
hate of my sin, grounded on sinful loving,
o, but with mine, compare thou thine own state,
and thou shalt find it merits not reproving,
or if it do, not from those lips of thine
that have profaned their scarlet ornaments
and sealed false bonds of love as oft as mine,
robbed others' beds' revenues of their rents.
be it lawful i love thee as thou lov'st those
whom thine eyes woo as mine importune thee.
root pity in thy heart, that when it grows
thy pity may deserve to pitied be.
if thou dost seek to have what thou dost hide,
by self-example mayst thou be denied!

yani

benim günahım aşktır, senin erdemin nefret:
sevgi günahtır diye günahımdan nefret bu.
gel, kendi durumunu benimkine kıyas et,
görürsün siteminin ne haksız olduğunu.
haklıysa da, o sözler kızıl süsünü bozan
ve benimkiler kadar bol sahte aşk senedi
düzüp başkalarının yataklarını talan
eden dudaklarından işitilmemeliydi.
seni sevmem yasaldır; bak, seviyorsun sen de:
gözüm sırf sana düşkün, senin gözün onlara;
merhamet yüreğinde kök salıp boy versin de
acımanla hak kazan sana acınanlara.
aramağa kalkarsan kendi gizlediğini
senin kendi örneğin yoksun bırakır seni.
--spoiler--