galatasaray

ne bir kız, ne önemli biri, ne de ilginç bir olay... bugüne kadar hiç biri, galatasarayın bana yaşattığı duyguların yanından bile geçemedi. hiç biri derbilerdeki heyecanı, gollerde yaşadığım coşkuyu, galibiyet sonrası gelen çocukça mutluluğu veremedi.
düşünüyorum da, belki sevişirken... yok, o da değil. popescu'nun son penaltısını her izleyişimde aldığım haz, sağ kulağımın arkasından girip bütün vücudumu saran o tuhaf titreme, her sevişmemizde yoktu mesela.
benim hayatta sesimin en yüksek çıktığı anlar, hep "galatasaray!" dediğim zamanlardı.
en yüksek sesle, bir kez daha galatasaray!