mutluluk

mutluluk zamanın dışında bir yerlerde olur genelde. mutlu insan zamanın ezici ağırlığında uzaklaşır. farkındalık o kadar yok olur ki varlığını bile hissetmez insan. kırılgandır oysa mutluluk. ister bir dakika, bir gün, bir ay ya da bir yıl hep an olarak yer eder bellekte. zaman ne kadar uzun olursa olsun anlıktır mutluluk. hayatın içine serpiştirilir genelde, dışarıda yağan karın üzerinde yürümek, güçlü bir migren atağının geçtiği ilk bir saat, güzel bir şarkı, güzel bir insan hep sebeptir mutluluğa. başka türlü nasıl geçer ki hayat. bu anlara tutunmak ve son zerresine kadar bu duyguyu içmek gerekir. sanırım öğrenilen bir şeydir de mutluluk. dünyanın içler acısı hali karşısında mutlu olmayı çok görmemeli insan kendine. evet üstadın dediği gibi boğazımıza kadar bok içindeyiz, gücümüz de yok bu bataklıktan çıkmaya. mutluluk biraz acımsı bir tat bırakıyor damağımızda ancak yaşamamız için şart.