old ideas

Büyük söz yazarı Cohen'in daha yeni çıkan Old Ideas albümünün Telegraph'ta yayınlanan, Neil McCormick tarafından yazılmış ve tam puan alan albüm incelemesinin tarafımdan yapılmış ve yani boktan olma ihtimali yüksek çevirisi:

http://www.bilirkisiheyet...cohen-old-ideas-2012.html

Leonard Cohen "Bir aşk şarkısı yazmak istiyor/ Bir bağışlama marşı/ Yenilgilerle yaşama kılavuzu/ Acının getirdiği gözyaşları/ Bir kurbanın telafisi/ Ama istediğim, onu tamamlayacak şey bu değil" diye fısıldıyor yedi yıl sonra gelen, özgün şarkılarından oluşan ve 1967'den bu yana çıkardığı sadece 12. stüdyo albümü olan Old Ideas'ın açılış şarkısında.

Düşünceleriyle mücadelesini üçüncü şahıs ağzından anlatarak Cohen, kendini kurnazca "takım elbise içinde yaşayan tembel bir piç kurusu" olarak tanımlıyor ama onun efsanevi slow metodlarının işi tembellikten daha çok şairsel dehanın kesin standartları olan derinlik, incelik ve muhakeme ile ilgili.

Bu bahsettiğimiz mücadeleden ortaya çıkan şarkı Going Home, sonu nereye varacağı şüpheli, hüzünlü bir vazgeçiş. Webb Sisters’ın insan üstü iç çekişleri de eklendiğinde Cohen'in bitkin sesi bize şefkatle acının yahut yükün olmadığı, Cohen'in "giydiği bu kostüm olmadan" geri döneceği bir yeri işaret ediyor.

77'sindeki Cohen'in tuhaf isimli Old Ideas'ı sadece kendi yaşını değil, insanoğlunun zayıflığını anımsatan, eskimeyen temaları, alaycı şekilde idealize edilmiş durgunluğu kapsıyor. Amen ve Come Healing gibi şarkılardaki korkusuzca son verme duyusu ve Banjo ve Lullaby'deki hoş teslimiyet düşünceleri sebebiyle bu albüm yine de hayatın ve aşkın içindeki umutsuzluğun esiri. Prodüktör Patrick Leonard ve diğer sağlam albüm çalışanları sayesinde Cohen 1988'deki I'm Your Man'den bu yana elde ettiği en özellikli temel olan klavye yürüyüşlerine kadar (minnetle) yayıldı.

Leziz kadın armonileri nakaratları taşıyor ve Cohen'in tek renkli sesini renklendiriyor ama nazikçe bir kısıtlamayla çalan, akıp giden keman dokusuyla, Cohen’in nüktedan deyişinin arasında inci gibi parlayan trompet ve mızıka melodileriyle örülmüş bir canlı performans grubunun yapısal eğilimlerine sürükleniyorlar. Ölümüne hayranların, kudurtan şehvetin tükenişinin kasvetli gülünç hatırlatıcısı Crazy to Love You'da naylon telli gitarını elleriyle çalışını duymak için heyecanlanırken hammond organ ve blues gitarlar, insan formunun çıplak imgelemi olan Darkness'a sinsice sokuluyor.

Kapanış parçası Different Side, delip geçici, parçalara ayrılan bir ilişkinin psikolojik bakımdan keskin bir sorgudan geçirilmesi olan bir hoşçakal dileğinden başka bir şey değil.

Cohen'in betimlemesi baştan aşağı hoş, düşünceli ve ara sıra ürkütücü. Müzik muhteşem oturtulmuş, ne ağır ne de çok süslü; süzülüp giden, kulağa ve ruha doğal gelen fakat belli belirsiz gözüken derinliği göstermek için deşici. Kısaca, beklediğimiz gibi tam bir deha ürünü. Bazen "eski düşünceler" en iyisidir.

Şunu indirin: Show Me the Place

Orjinal metin: http://www.telegraph.co.u...-Old-Ideas-CD-review.html