chuck

beş sezon boyunca her hafta bir günümü "bu hafta chuck'ta ne olacak?" diyerek geçirmeme sebep olan, ara verdiğinde de eski bölümlerini her zaman yüzümde bir tebessümle izlediğim dizi. kahramanlar farklı projelerde tekrar karşıma çıksalar bile artık karakterleriyle o kadar özdeşleştiler ki, bir yvonne strahovskiyi insanların ağzını burnunu dağıtırken, chuck'a bakıp gülümserken görmediğimde hep bir şeyler eksik kalacak. eksik de kalsa, bir yvonne strahovski'yi her yerde görmek istediğimi belirtmeden de edemeyeceğim.

bundan sonra da kendinden bıktırarak biten dizilerden nefret etmeyeceğimi de söylemek isterim. hiç bir zaman böyle insanın hevesini kursağında bırakarak, o insanlara doyamayarak bıraktırmıyorlar onlar en azından.