köşe yazıları

gıpta
hayatta en çok işini iyi yapan insana gıpta ederim.
kıskançlıkla karıştırmayın ama sakın.
işini severek yapan insan, başka bir iş yapar çünkü. yaptığına ruhu karışır. aslında takdir edilmesi gereken yegane şey de budur.
bugünleri artık yazmak bile istemiyorum.
emanetlerimiz, eğitim yuvalarımıza hapsedilirken, birileri alttan alttan emanetlerin kuyularını kazarken; bir yerlerde gönül insanlarının yaşıyor ve dua ediyor olmaları bazen avunduğum tek şey oluyor.
bugünün ruhunda, gırtlaklarımızda oturan binler var ama birler binlerin hakkından geliyor. doğrusu inanılmaz.
bazen;
çok şükür bir ve o olana.
biliyorum ki o, beni ve benim gibi yaratılanları evrene hakim, öteki yaratılmışların hepsine üstün kıldı.
çok şükür ki o, sadece arapça konuşulduğunda bizi dinlemiyor.
çok şükür ki o’nun, önünde herkes eşit ve tektir.
çok şükür ki o, kalbi temiz; zikri temiz ve işini temiz yapana sahip çıkar.
çok şükür ki o, vekil tayin ettiğine aracı olmadığını, rehber olduğunu öğretmiştir.
çok şükür ki o, kainatın ve her şeyin yaratıcısı ve kurtarıcısıdır.
çok şükür ki o, bizlere düşünmeyi bahşedendir.
çok şükür ki o, en büyük ceza vericidir.
diye dua ederek dilekte bulunuyorum ama aklıma hemen ardından gelen tek ses şu oluyor:
“muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda mevcuttur.”