the notebook

bir şeylerin yarım kaldığını düşünüyorsan hep özlersin demişti bir arkadaşım.

yarım kalan bir aşk iz bırakır. oldukça derin bir iz. aşk hızlı tüketilmediği için tutkuyla devam etti.

en sevdiğim sahnelerden biri de şu;
--spoiler--
+halimize bak şimdiden kavga etmeye başladık !

-evet böyle yapıyoruz, kavga ediyoruz. ben kibirli bir sersem olmaya başladığım zaman sen bunu bana söylüyorsun, sen baş ağrısı olmaya başladığın zaman da ben sana söylüyorum.senin duygularını incitmeye korkmuyorum. çünkü sen yine bir sonraki baş ağrıtıcı şeyi yapmaya koyuluyorsun.

+ne olmuş yani?

-yani ilişkimiz kolay olmayacak. gerçekten zorlu olacak. ve buna her gün katlanmak zorunda kalıcaz. ama ben bunu istiyorum çünkü seni istiyorum. senin tamamını sonsuza dek istiyorum. benim için bir şey yapar mısın? lütfen benim için hayatının 30-40 yıl sonrasını gözünün önüne getirmeye çalış. eğer o adamla görüyorsan; git. seni bir kez kaybettim, eğer gerçekten istediğin oysa sanırım tekrar kaybetmeye dayanabilirim. ama sakın kolay yolu seçme.

+hangi kolay yol? kolay bir yol yok ki. naparsam yapayım birileri inciniyor.

-herkesin ne istediğini düşünmeyi keser misin. benim ne istedediğimi düşünmeyi bırak ya da onun ne istediğini. sen ne istiyorsun? sen ne istiyorsun?

--spoiler--

bu sahne etkileyici. çok etkileyici. beni ağlatan bir film. tekrar tekrar izleyeceğim bir film.