feride

bir yılmaz odabaşı şiiri. sözlüğün karakter sınırlamasına takılacak kadar uzun soluklu. yaşasın copy/paste; tüm alıntılar için http://www.privatesozluk.com/show.asp?m=feride

k(adın): feride
uyruğu: dünya
dinin yok, dilin var
ve sonrasını ben bilirim...

aynı yağmurlardan kaçarken bir saçağa düştük önce;
sonra gece, avluda bir kırık dal dursa üşür feride
tarihini düşünmedim, düşünmedim ama tenimiz tanışır
ama tenimiz tanışır önce
ve terimiz...
o benim avradım olur gecelerce, günlerce;
sonrasını... sonrasını ben bilirim...

geceye yağmur inerdi işte böyle sicim gibi, ipince
giderek soğuyan dünyamıza kanat vururken kuşlar
ve hüzünle şaşırırken yolunu yitik yıldızlar,
feride, bir destan gibi yürüdü ömrünü
akmaya yaraşırken sular...

sonra sular sulara, günler günlere vururdu
ve hayat onu da beni de hem ne kötü vururdu;
hayvan gibi vururdu hayat,
küfür gibi, namlu gibi vururdu...
sonra feride geceler boyu uyurdu
ileride unutulmuş bir allah kendini doyururdu
ve susunca feride, yeryüzü boğulurdu.
yeryüzü yüreğimdi biraz da, kurudu... kurudu...

ben onu dilsiz ve dipsiz biçimlerden çaldım
kimselere, kimselere bırakmam.
öpüşlere sararım, gidişlere sorarım
kimselere... kimselere bırakmam!

feride başak kokar, esmer başak
gözlerini hep s(aklar) utanırken
sonrasını... sonrasını ben bilirim.

kadınlar ve erkekler kendi aybaşlarındaydı:
gelinler su başlarında,
şöförler direksiyon, gerillar silah başındaydı.
orospular sızardı gecenin yırtmacından
yırtmaçların tenine küfür dolardı
ve küfür yazardı gazeteler
geceler küfür kokardı/alkol ve sperm
günlerin yaslı yüzünde kirli kan ve peçeteler...

peçetelerde günler turşu kıvamındaydı
faşizm kıvamında işkenceler
bir uzun yol şöförü yolları
yolları feride'yi andığım gibi anardı
geceye devriyeler dolardı

ne o, kimliksiz miydik?
feride hınca hınç grevdedir tek tip insan pazarlarında;
dağlara atarım, bulutlara katarım
onu kimselere, kimselere bırakmam!

kül gecelerinden çalarken onu ateşlerin içinden
bastım bağrıma üzüm suyu damıtır gibi
sarar gibi ağrısını, ışık kanatlı bir güvercinin
dirildim, dirilttim onu
kimselere bırakmam, kimselere!

sonra tenini tutkuladım avuçlarımda
mühürledim dudaklarını ateş kızıllığında
kattım onu yasak şarkılarıma, kitaplarıma
feride'yi şiir saydım biraz da...