breaking all illusions

A Dramatic turn of events'ın kapanış şarkısı olmayı fazlasıyla haketmiş fakat son düzlükte katakulliye getirilmiş epik şarkı. * Albümün içinde grup elemanlarının hepsinin birden 90'lardaki dream theater ruhuna tekrardan hayat verdiği tek şarkıda şuan bahsettiğimiz şaheserden başkası değil. Son yıllarda günümüz metaline iyice yaklaşan dream theater müziğinde grubun hayranı olmayan bir insan şarkının içindeki o ufacık da olsa var olan duygu tomurcuğunu farketmekte zorlanacağı su götürmez bir gerçekken, bu şarkıyı farklı yaşlardaki ve farklı türler dinleyen rock dinleyicilerine dinlettiğimde hiçbirinden ruhsuz ya da olmamış gibi bir yorum almamış olmam düşüncemi desteklememde fayda sağladı. Ayrıca unsion kısmından sonra Petrucci'nin çok özel bir solo bölümü var. Bir önceki albüm olan black clouds and silver linings'de the Best of times'ın outro solosunda bir terbiyesizlik yapan petrucci abimiz bu sefer ahlaksızlığın doruklarına çıkıyor. Rüyasında ak sakallı stevie ray vaughan gördükten sonra kalkıp yazdığı bir soloya sahip, best of times solosundan güzel değil fakat daha oturaklı bir solo. ayrıca john myung bu şarkıda sadece söz yazımında katkı sağlamakla kalmamış belirgin bir şekilde bas gitarını çalmış. petrucci'nin rifflerinin arkasına saklanmaktan kurtulmuş görüntüsü mutlu edici bir tablo sunuyor. konserde çalınırsa çok can yakacak bu şarkı.