maktub

kısa bir bölüm olarak:

Gezgin, New York’tadır. Uyuyakalıp bir randevuya gecikir ve otelini terk ederken arabasının polis tarafından zincirlendiğini görür. Randevusuna geç kalır, öğle yemeği ise gerekenden daha uzun sürmüştür, o sırada arabası için ödemesi gerekli cezayı düşünmektedir. Bu ona bir talihe mal olacaktır. Aniden, bir gün önce caddede bulduğu kağıt parayı hatırlar. Kağıt para ile bu sabah olanlar arasında tuhaf bir ilişki kurar. "Kim bilir, belki de o parayı, onu bulabilme şansı olduğunu ummuş olan kişiden önce buldum? Belki de o parayı, ona gerçekten ihtiyacı olan bir kişinin kaderinden çekip aldım. Hangi yazılmış şeyin içine karıştığımı kim bilebilir?". Kağıt paradan kurtulma ihtiyacı hisseder ve o an kaldırımın üzerinde oturan bir dilenci görür. Parayı hızlıca adamın eline tutuşturur ve nesnelerle ilgili yeni bir tür denge kurduğunu hisseder. "Bir dakika," der dilenci. "Ben sadaka istemiyorum. Ben bir şairim ve paranız karşılığında size bir şiir okumak istiyorum". "Öyleyse, kısa bir tane olsun, çünkü acelem var," der gezgin.
Dilenci der ki, "Eğer hala yaşıyorsan, şu an olman gereken yere henüz ulaşamadığın içindir."