yeterince

ahmet selim'in güzel bir eseridir.
hiç oynamadım yeterince... ama bilirim ki dağılınca insan, iskambil kağıtları gibi dağılır. ters düz olarak düşse bile yere düz görünür, kupa papazı veya sinek valesi gibi. maça kızı iki sevdanın arasındadır hep, kararsız bir kara sevdada adına en az iki şiir yazılmıştır.
hiç sevilmedim yeterince... ama bilirim ki sevilince insan şımarık çocuklar gibi görünür, umursamaz hayta bir yürüyüş bürünür adımlarında. göğüs ilerde, baş dik bando takımında en önde yürüyenler gibi..misketle geçti benim o yıllarım, bir trampet paketi bile tutmadan bir çift göze bile değmeden.
hiç ayrılamadım yeterince... hep bir gölgeydi sevdiklerim, güneş varken kovsam gitmeyenler, karanlık olunca yalvarsam kalmazlardı. az az herkestim ben, hiçkimsede tam olmayan. bedenim bana aitken gölgesi başkasında... araftı hep haritada açtığım ilk sayfa. aynalarda başka birinin saçlarını tarayarak döktüm saçlarımı, benim gözlerimin derdiydi akan; başkalarının yanakları yaşlar içindeyken...
hiç yazmadım yeterince, hıçkırarak ağlamadım feryat figan göğsümü yırtar gibi bağırmadım hiç. biliyorum ki sorucaktınız "neyin var" diye bir cevabım olsa yapacaktım tüm bunları, cevabım olmadı ki "yeterince"...