horus

Tanrı Kneph sarsıyordu evreni titreyerek:
Ana isis, o zaman doğruldu yatağından,
Baktı şöyle yabani kocasına bir zaman,
Ve parladı öfkesi yeşil gözlerinde pek.

''Bakın, dedi ana, densiz yaşlı, uyuyor pek,
Bütün kışları dünyanın geçmiş onun omuzundan,
Tutun ayağını, görmeyin gözünü aman,
Volkanlar tanrısı, kışlar kralı bu, gerçek!

Savuşup gitti kartal, düşüncem dedi bana,
Onun için sarındım Cybele'in fistanına...
Pek sevilen oğlu bu Hermes'le Osiris'in.''

Gitti tanrıça yaldızlı sedefi üstünde,
Denizler gönderdi o canım gölgesini de,
Pul pul donandı gökler kuşağıyla iris'in. *