passiflorasan

şu sıralar kendini kaybeden aptal. defalarca gitmeye karar verdiği şu sözlüğe bile her defasında geri dönüyor. tutarsız ve gereksiz. mesela şu an bu yazıyı yazarak kendince kendine dışarıdan bakıyor, yorum yapıyormuş gibi davranıyor. onu kurtardığını sandığı şeylerin onu mahvettiğinden habersiz aslında habersiz değil görmezden geliyor evet bu daha doğru oldu. alışkanlıklarından kurtulmaya çalışıyor hatta birisinden kurtuldu ya da şimdilik kurtulduğunu sanıyor kurtuluşu kısa süreli bile olsa onun için büyük bir zafer olmalı. değiştiğini kendine ispatlamak için hiç yazmadığı bir tarzda yazıyor bu yazıyı. hiç enter'a basmadan bitirecek. geçenlerde intihar edicem ühühü diye ağlayan bir ergendi hala ağlayan bir ergen ama intihar edicem yeaa demiyor en azından bu onun için iyi. ne zaman üzülse aklına buraya gelip içini dökmek geliyor. kendini engelliyor sonra olmaz diyor. bir süre bunu başardı ama artık o da kabullendi içini dökebileceği tek yer burası. buraya geldiğinde çocukluğunun geçtiği evine gelmiş gibi hissediyor. mesela şu an maggot brain dinliyor eski günlerdeki gibi gözleri doluyor bu sefer. eskiden de dolardı sonra hiç etkilememeye başladı ama bu gece yine ağlıyor. uzun bir aradan sonra tekrar ağlıyor. yine yalnız olduğunu hatırlatıyor bu şarkı. ilk defa sarhoş değilken bu kadar üzgün. olaylar müdahale edemediği şekilde gelişiyor sadece izlemek zorunda olanları ve bu hiç onun tarzı değil. ilk kez yapabileceği hiçbir şey yok. aklında bir görüntü canlanıyor bir de şu günlerde mayıs ayı saat akşam altı civarında her yerin turuncu olduğu bir gün. tam olarak ne olduğunu hatırlamıyor ama belli ki o gün önemli bir şey olmuş o görüntü kazınmış aklına. o görüntüyü hiç unutmuyor o sokaktan her geçtiğinde hatırlamak için yavaşlıyor ama hatırlayamıyor. muhtemelen hatırlamayacak. zaten aklı karışık. bunları yazdıktan sonra vazgeçecek belki bir daha buraya hiç gelmeyecek son kez yazmış olacak. aklı karışık. olması gerekenden daha karışık.