satranç

ömrümün 23 yılını verdiğim oyun. kralların oyunu.

23 yılımı verdim, ama bu işten 28 yaşıma geldiğimde vazgeçtim. satrancım belli bir seviyeye gelmişti, turnuvalarda tanınmaya da başlamıştım. önüm açık, sırtım pekti. merak edenler için altım da kuruydu haliyle.

ama sonra ilerledikçe farkettim ki aslında bu çok mekanik bir oyun.

açılış varyasyonları bellidir. açılışı yapan tarafın hamlesini diğer kişinin nasıl karşılayacağı da bellidir. yani beyaz ne yaparsa, siyahın nasıl cevap vermesi gerektiği bilinir. elbette ki amatör oyunlardan bahsetmiyorum. ama siz sicilya savunmasına (1.e4 c5) amatörlüğü geride bırakmış bir oyuncu olarak vezir gambiti cevabı verirseniz çok açık söyleyeyim sıçarsınız.

açılışlar, oyun ortaları ve kapanışlar bu kadar belirginken geriye sadece sizin ne kadar çok teknik bildiğiniz ve bunda ne kadar ustalaştığınız kalıyor. işte bu yüzden o üstün kasparovlar, karpovlar gece gündüz oyun çalışıyorlar. işte bu yüzden bilgisayarlar çok iyi satranç oynuyor.

bununla yetinmeyenlere tüm açık yürekliliğimle go tavsiye ederim.